Evet şaşırdım.
Uzun zaman sonra eski bir dostla karşılaşmak gibi oldu seninle konuşmak. Sesini yüzlerce yıldır duymuş, anımsamaya hazırmış gibi hissetmiyorum artık. Sanırım yavaş yavaş son bulan bir hikayeyle başbaşa kaldım bu şehirde. Hani şu ne mutlu ne de kötü sonla biten hikayeler var ya, onlardan değil yani.

Aradığında garip hissetmene sebep olan şeyler benim yıkılıp afallamama sebep aslında.
Seninle ilgili olan tüm yazılarım hep üzgünüm, kırgınım, şaşkınım, anlam veremiyorum ile ya başlar ya da biterdi.
Bu sefer ne üzgün ne kırgın ne de şaşkınım. Ve bu sefer anlayabiliyorum ucundan.
Farkediyorum seni.
Ve bu sefer daha bi az seviyorum. Ama hala cok değer veriyorum içimde bi yerde. Hala inaniyorum belki yalan belki gerçeklerine.